«بودن یا نبودن» ات

برای آرامش

انباشتن ذهنم از
                        تصویرت روبه روی آینه

که وسوسه های شیطان
                                  مغلوب از نفوذ به ذهن ِ-حتا- اتاقم

ایمان ِ «بودای جوان» آوردن
                                        به پاکی جهان ِ «عاشق ات بودن»


برای ایثار

انباشتن دستانم
                    از یاد دستانت

ایمان ِ
         مادرانگی حس ِ قی کردن شبانه / روزی  هزار بار
  به زیست دادن ِ انسانی در درون خودت


برای جاودانگی

تهی شدن
               و
                    انباشتن از بازمانده های خاطرت

یقین از
          نبود نشدن ِ ابدی خالی حضورت
          و
          خندیدن به 
                       روسیاهی تقدیر
                                            از
                                                 نبود کردن تجسم تو در آغوش من

/ 11 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سهبا

به زيست دادن انساني در درون خودت براي جاودانگي يقين از نبود نشدن ابدي خالي حضورت ...... ....

مامانگار

...این قی کردن و بالا آوردن ...بخاطر زیست و تولدی نو...خیلی تمثیل قشنگیه... یادمه قبلا هم این خود را بالا آوردن رو داشتی در نوشته هات...

مهدی پژوم

سلام حامد خوب ام... این شعر بسیار نزدیک است به شعرهای سبک رمانتیسیزم و حتی تا حدودی پست مدرنیسم. اما زا آن جا که مفاهیم بیشتر نزدیک به واقعیت اند من بیشتر به رمانتیسیزم متعلق اش می دانم. یاد شعرهای رضا براهنی می اندازدم. بسیار عالی ست رفیق...

مکث

موضوع اینه که شعرت داره علی رغم خندیدن گریه می کنه.... کلمه به کلمه ش.....به تقدیر نمی شه خندید حامد....می شه؟

مرجان

آفرین...

مهتاب

داری سخت می شی ... و سر به زیر ... و تنها ... یا شاید عمیق ...

مهتاب

برای جاودانگی ... ... از اولش فکر می کردم یعنی چطور می خوای تمومش کنی ... جاودانگی ... و خندیدن به روسیاهی تقدیر ... خیلی با شکوه بود حامد ...

آمیز میتی

تو هم که توهم زدی داداش ................. [منتظر]